วันนี้ (21 ธ.ค.2568) นายปิยะ ปิจนำ ผู้ว่าราชการจังหวัดบุรีรัมย์ พร้อมด้วย รองผู้บัญชาการมณฑลทหารบกที่ 26 ผู้บังคับการตำรวจภูธรจังหวัดบุรีรัมย์ หัวหน้าส่วนราชการ ข้าราชการ ตลอดทั้งประชาชนชาวอำเภอประโคนชัย และจังหวัดใกล้เคียงเดินทางไปร่วมแสดงความอาลัย และรอรับร่าง จ.ส.อ.สำเริง คลังประโคน หรือ จ่าเริง อายุ 38 ปี ทหารสังกัดค่ายวีรวัฒน์โยธิน กรมทหารราบที่ 23 พัน 3 (ร.23 พัน 3) จังหวัดสุรินทร์ ซึ่งเสียชีวิตจากการปฏิบัติหน้าที่ในเหตุปะทะบริเวณเนิน 350 ใกล้กับปราสาทตาควาย อ.พนมดงรัก จ.สุรินทร์ เมื่อวันที่ 16 ธ.ค.68 ที่ผ่านมา ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่สามารถนำร่างลงมาได้เนื่องจากการสู้รบที่รุนแรง โดยขบวนรถเคลื่อนร่างของจ่าสำเริง ออกจากค่ายวีรวัฒน์โยธิน จ.สุรินทร์ เมื่อเวลา 10.00 น. ใช้ถนนหมายเลข 214 ผ่านอำเภอปราสาท เข้าสู่ถนนหมายเลข 24 มุ่งหน้า อ.ประโคนชัย จ.บุรีรัมย์ บ้านเกิดของ จ.ส.อ.สำเริง ไปยัง วัดห้วยปอ ต.ปังกู อ.ประโคนชัย จ.บุรีรัมย์ เวลาประมาณ 12.40 น.ของวันที่ 21 ธ.ค.2568 โดยมีประชาชนจำนวนมากยืนโบกธงชาติไทยตลอดเส้นทาง แสดงความอาลัยและสดุดีความกล้าหาญ ยกย่อง จ.ส.อ.สำเริง เป็น วีรบุรุษทหารกล้าของแผ่นดิน ท่ามกลางบรรยากาศแห่งความโศกเศร้าและความภาคภูมิใจของชาวบ้านในพื้นที่ มีทหารกองเกียรติยศต้อนรับอย่างสมเกียรติ 

จากนั้น นายปิยะ ปิจนำ ผู้ว่าราชการจังหวัดบุรีรัมย์ เป็นประธานในพิธีรดน้ำศพ มีข้าราชการ ทหาร ตำรวจ หัวหน้าส่วนราชการ มารดา และญาติพี่ของของ จ.ส.อ.สำเริงฯ และประชาชนเดินทางไปร่วมรดน้ำศพอย่างเนืองแน่น

ทั้งนี้ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าโปรดกระหม่อม ทรงรับศพทหารผู้เสียชีวิตไว้ในพระบรมราชานุเคราะห์ การพระราชทานน้ำหลวง และพระราชทานเพลิงศพเป็นกรณีพิเศษ ยังความปลื้มปีติและสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณแก่ครอบครัวของ จ.ส.อ.สำเริง คลังประโคน ที่เสียชีวิตจากเหตุการณ์ดังกล่าว อย่างหาที่สุดมิได้ ซึ่งในเย็นวันนี้จะมีพิธีเชิญน้ำหลวงอาบศพ และเชิญพวงมาลาพระราชทานจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และพระบรมวงศานุวงศ์ พระราชทานและประทาน วางหน้าหีบศพ ซึ่งตั้งบำเพ็ญกุศลที่วัดห้วยปอ ต.ปังกู อ.ประโคนชัย จ.บุรีรัมย์ และประกอบพิธีธรรมสวดพระอภิธรรม ถึงวันที่ 23 ธ.ค.68 จากนั้นวันที่ 24 ธ.ค.68 จะมีพิธีพระราชทานเพลิงศพ ต่อไป

ด้านนางเอี่ยม คลังประโคน อายุ 79 ปี มารดาของ จ.ส.อ.สำเริง กล่าวว่า ขอบคุณคนไทยทุกคนที่ไม่ทิ้งกัน ถึงแม้จะสละชีวิตไปแล้ว แต่ก็ยังมาให้กำลังใจ วีรบุรุษ รู้สึกภาคภูมิใจกับการจัดพิธีอันทรงเกียรติให้กับลูกชาย ก็มีทั้งเสียใจและภูมิใจ แต่อะไรจะเท่าชีวิตลูกคงไม่มีอีกแล้ว ต่อไปก็ไม่เห็นหน้าลูกอีกแล้ว ถ้าชาติหน้ามีจริงก็ขอให้มาเป็นลูกของแม่อีก ตอนนี้คิดถึงลูกมาก ยังทำใจไม่ได้ที่สูญเสียลูก ตอนนี้เห็นทหารทุกคนก็เหมือนลูกของเรา ทำใจยากเหลือเกิน